19. yüzyılın başlarında Avrupa ve Amerika'da, insanların şahsi inançları nedeniyle İsa Mesih'e gelmesine yardımcı olan birtakım dini hareketler vardı. Bu hareketlerden birisi de 1840 yılındaki "Büyük Uyanış" hareketiydi. İsa Mesih'in çok yakında geleceğine olan inanç burada çok büyük bir rol oynamaktaydı. Örneğin Almanya'da Albrecht Bengel, İsa'nın yeniden gelişi konusunda 1836 tarihini hesaplamıştı, Amerika'da ise bir Baptist rahibi olan William Miller 1844 yılını hesaplamıştı.
Ancak beklenen olmayıp, İsa Mesih bu tarihlerde gelmeyince imanlılar çok büyük bir hayal kırıklığına uğradılar ve alaylara maruz kaldılar. Böylece "Büyük Uyanış" fikri de yıkılmıştı.
Buna rağmen aralarında "Büyük Uyanış" fikrini terk etmeyip, eleştirsel bir bakış açısıyla yaklaşarak ona sadık kalan inanlı bir grup varlığını sürdürdü. Bu grup 1863 yılında Yedinci-Gün Adventistleri adı altında bağımsız bir inanlı topluluğu kurdu.
Yedinci-Gün Adventistleri, İsa'nın yeniden gelişine ilişkin bir tarih hesaplanmaması gerektiğini, ancak hep O'nun beklentisi ile yaşamak zorunda olduklarını anladılar. Kutsal Kitap'ın önsözlerine dikkat ettiler ve bu sözlerin geleceğe ilişkin olduğuna karar verdiler.
Bunun ötesinde Yedinci-Gün Adventistleri, Reformasyon'un mirasçılarılarıdır. Protestanlar gibi inançlarına temel olması konusunda sadece Kutsal Yazı'yı tanıdılar. Bu temeli her şeyden üstün tuttular. Bir taraftan mesihî kaynaklardan olmayıp inanlı topluluğuna sızan öğretileri reddederken, diğer taraftan tarihler boyunca unutulan ve terk edilen dini öğretiler yeniden keşfedildi.
Yedinci-Gün Adventistleri, kendilerini İsa Mesih merkezinde toplanmış, reformcu bir Ahir zaman inanlı topluluğu olarak görmektedirler.
TARIHÇEMIZ
 |
duboisjesus.preview.jpg | [33 KB] |
|
e405445a8ff9.jpg | [13 KB] |
